OPDOEMEND ROOD OVER RECENT WERK VAN LOUIS VAN MARISSING
Sadanand Menon

"De illusie van ruimte is iets anders dan het creëren van leegte."
Jacques Lacan, Ethics

"Kleur is het meest relatieve medium."
Josef Albers, Interaction of Colour

In spelonken en de zompige lagen van mijn dieprode zijn,
ver voorbij waar huid het oog fascineert;
daar worden de keuzes beklonken.
In amorfe beweging en peilloze dood
vallen zin en zijn tezamen.
Lief en zeer wentelen daar vertederd
ritmisch in een strijd op leven of stilstaan.

Louis van Marissing. Huid & Ziel

Tussen vormen, in vage omgrenzingen, is waar zin zich ophoudt.

Zin, gedestilleerd uit de lange geschiedenis van het lichaam
en dat wat daaronder ligt.

Zin, die juist als ze in vorm gevat wordt, ons vormeloos ontglipt.

Zin, die de kloof tussen het fysieke feit en het psychisch effect overbrugt.

Al een hele tijd balanceert Louis van Marissing op die dunne lijn tussen lichaam en ziel.

Vanuit zijn ervaring in het werk met psychische problematiek heeft hij weet van schuivende grenzen en ontsporende zingeving.

Kijkend naar het oppervlak van zijn schilderijen kleurt het gebrande sienna steeds meernaar rood, het lijkt alsof iemand probeert de huid van alles wat kleeft schoon te wassen.

Als onze onderhuid met pigment een bepaalde conditie kan laten zien, wat kunnen we dan lezen op het niveau van de opperhuid, lijkt hij zich af te vragen?

Het, in lijnzaadolie gedrenkt, papieren oppervlak van zijn schilderijen verandert gaandeweg van een soort perkament tot membraan.

De verdichting van het oppervlak ontbindt zich en wat dan ontstaat is schemerig en kwetsbaar.
Als het afpellen van huid.

Als herfstbladeren samengeperst, verdord, vergaan.

Het gevoel van het onderhuidse is tastbaar aanwezig.

De begeerte van een teruggeschoven voorhuid.

Er is ook een gevoel voor klinische precisie.

Een chirurgische excursie in het doolhof van capillaire wetmatigheden van een wond, die open ligt voor nader onderzoek.

Hier is het universum rauw, fijnmazig en ranzig.

Elke afgepelde laag draagt sporen van de verscheurende pijn geciviliseerd te zijn.

Aan de ene kant een 'natuurlijk rood', dat doet denken aan tanden en klauwen en aan de andere kant het biologisch proces van verrotting, dat ons meeneemt van rood naar zwart.

Onderhuid ontvouwt zich om de opperhuid.

Elke klier zuigt pigment op: blauwen, groenen, gouden.

Als vers bloed stolt aan de randen van opengekrabde huid, hoe noemen we die kleur?

Is het een kleur die tot onze ziel kan spreken?

Als vloeiend bloed stolt en aankoekt rond de pols, is dat hetzelfde dieprood als dat in onze ooghoeken?

Zal een oppervlak rood en nat verkrampen van pijn, als daarin een gouden nevel wordt geveegd?

Kunnen we de verschillende niveau's van een wond onderscheiden en daarmee een geschiedenis van schande blootleggen?

Wat doen we als, zelfs als we de wond verhullen, de bloedvlek opwelt in het oppervlak – plakkerig, slijmerig, stollend – en dat er dan een korstje ontstaat, dat je er afkrabt als je de wond weer wilt laten zien?

Zal het putje in de huid naar het zuivere van de ziel verwijzen?

Toegewijd stoeit Louis van Marissing met dit alles, als hij olie rond giet op het gelaagde oppervlak en het schrobt met pigment en bijenwas, totdat het oppervlak als een talgklier wordt.

Een die hardvet afscheidt.

Zin openbaart zich vanuit osmotische druk.

Het is niet voorbedacht. Creëren is zijn manier van denken geworden.

Als kunst een manier van baren van ons zelfbeeld is, volhardt deze kunstenaar in zijn verontrustende vraag naar de ontsluiting van het zelf en meer kennis van lichaam en ziel.

Niet in razernij doemt het rood op, maar vanuit introspectie.

Een meditatief, reflectief patina politoert de contouren van zijn expressie.

Op meer speelse momenten worden de rechthoeken ruiten.

Of de bladzijden van een aantekenboek, waarvan elke pagina de zwangerschapsstrepen van tijd, zwoegen en geboorte registreert.

Een analyticus, die in de schaduwen van het menselijk brein tuurt, kan vaak tot aan de materie achter dat wat het licht blokkeert, reiken.

Voor Louis van Marissing is het een missie geworden achter de huid te komen en daaronder door te dringen in de richting van essentie.

En daar beneden, als hij de grootse innerlijke ruimten en landschappen heeft opengelegd, stopt hij gefascineerd door het opdoemend rood.

Chennai 2004

Sadanand Menon is journalist en kunstcriticus in India
(vertaald vanuit het engels: Louis van Marissing)